Thursday, October 12, 2017

ලියලා ලැබුණු ප්‍රශ්න !

ඔක්තෝම්බර් 7 වෙනිදා පැවති අන්නාසි සහ කඩලගොටු සාහිත්‍ය උත්සවයේදී, අන්තර්ජාලය තුල ලිවීම යන මාතෘකාව ඔස්සේ, නාලක ගුණවර්ධනයන් විසින් මෙහෙයවන ලද සංවාදය  අන්තර්ජාලය තුල සමාජ ජලාවල සංවාද සහ නිර්මාණාත්මක දෑ ලිවීම සම්බන්දයෙන් ඇති වුණු ගැටළු ගැන කතා බස් කෙරුණි.

එහිදී අප දිගු කාලයක් මුළුල්ලේ අන්තර්ජාලයේ ලියමනෙහි යෙදෙද්දී අප දුටු වෙනස්කම් සහ එහි පරිණාමය ගැන දීර්ඝ සාකච්ජාවක යෙදෙන ලදී.

මා අන්තර්ජාලය තුල ලියන්නට පෙළඹුනේ යහළුවන්ගේ දිරිමත් කිරීම් වලිනි. ෆෝරුම ඔස්සේ ලිවීමට එළඹි අතර ඉන් පසු බ්ලොග් සහ මුහුණු පොත හරහා නිර්මාණ හෝ ලිවීමේ කාර්‍යය ඉදිරියට ගෙන ගියා. බොහෝ මිතුරු මිතුරියන් පිරිසක් හඳුනාගත් අතර, ඒ හඳුනාගැනීම් දැනටත් වලංගුය.

එකල සම වයස් කාණ්ඩයක පිරිසක් සිටීමද, විවිධ විෂය ක්ෂේත්‍රවල රැකියාවෙහි හෝ අධ්‍යාපනයෙහි යෙදෙන්නන් පමණක් ඒවායේ ගැවසීමද විශේෂ ලක්ෂනයක් වුනා. එනිසා එහිදී සිදුවන සංවාද සහ සාකච්ජා බොහෝ විට සාධක පරීක්ෂන නිරීක්ෂන නිගමන යන විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදයන් සහිතව සිදු කළ හරවත් ඒවා වූවා. එමෙන්ම කෙනෙකු අපහසුතාවයට පත් කරන සුළු හෝ, අපහාස උපහාසයන් ඒවායේ දක්නට ලැබුනේ නෑ. අපි යම් සංවාදයක් පටන් ගත්තේම, "මා මේ ලියන්නේ කිසිවෙක්ට අපහාසයක් කරන්න නොවේ, හෝ අපහාසයක් ලෙස බාරගන්න එපා" යනුවෙනි.

නමුත් පසු කාලීනව මේ ගතිය සම්පූර්ණයෙන් වෙනස්වී තිබුන අයුරු පෙනේ.

එමෙන්ම සිංහල යුනිකේත අකුරු භාවිතය, ස්මාර්ට් ෆෝන් හෙවත් ජංගම දුරකථන වල පරිණාමය නිසා, අන්තර්ජාලය සියල්ලන්ටම විවෘත මාධ්‍යයක් විය. මේ නිසාම එය භාවිතා කරන මෙන් ම අවභාවිතා කරන පිරිසද වැඩි වූවා යැයි සිතේ.
මෙහිදී විශේෂයෙන් අන්තර්ජාල ය තුල නිර්මාණාත්මක ලිවීමේදී අප මුහුණ දෙන ගැටළු සහ නොයෙක් උපහාසයන්ට (trolls) නිස්කාරනේ ලක්වීම ගැන ද සාකච්ජා විය. මතවාදීව නොගැටෙන ,පුද්ගලවාදී ව කතාබහ කරන අයුරු දක්නටලැබෙන බව ගැටළු වලට මූලික වේ.

එමෙන්ම නිරන්තරයෙන් ගැටළුකාරී, කළහකාරී හැසිරීමක යෙදෙන පිරිස් නිසා වෘත්තීයවේදීන්ට අන්තර්ජාලය තුල පුද්ගලවාදයෙන් තොරව ලිවීමේදී විඳින්නටවන කරදර ගැනත්, අප කරන රැකියා සමග අන්තර්ජාල භාවිතයේදි ඇති දුෂ්කරතා ගැනත් අප කරුණු පැහැදිලි කළෙමු. ස්වයං වාරණය කරගන්නා අවස්ථා ගැනද අප කරුණු දක්වන ලදී

බ්ලොග් අඩවි වල ලියන බ්ලොග්කරුවන් දැන් ලියන්නේ නැතිවන තත්වයට පත් වීම ගැන ද ෆේස් බුක් ආගමනය සමග, එය විශාල සන්නිවේදන මාධ්‍යයක් ලෙස භාවිතා කිරීමට පෙළඹීම තුලින් බ්ලොග් කියවන සහ ලියන පිරිස ඒ වෙත ඇදී ගොස් ඇති බවද පෙනේ.
අන්තර්ජාල අවභාවිතය සම්බන්ධයෙන් නීති ඇතිදැයි ද ඒ මොනවාදැයි ද විමසීම් කළ අතර එදින අප සංවාදය හා සහභාගි වූ සියල්ලන් අතර හොඳ කතාබහක් ඇති වුණි.
මෙය හුදෙක් අන්තර්ජාලය තුල නිර්මාණකරනයේ සහ සමාජ ක්‍රියාකාරීන් ලෙස කටයුතු කිරීමේදී ඇතිවන ගැටළු ගැන සාකච්ජාකිරීමකි.

These are some of the points Ive extracted from the recent discussion on "evolution of online writing" held at the recent literature festival, Annasi & kadalagotu on october 7th at mount lavinia hotel. It was moderated by Mr.Nalaka Gunawardena.
We started online writing in an era when forums were used as tools for social interactions. Since we didn't have sinhala unicode, most of our conversations were in Singlish. Some of us typed in sinhala fonts, then copy pasted it on ms paint where subsequently images were made. Later we could simply post with the help of forum post tools which converted our Singlish into Sinhala.

I started from clublk.us forum when Vishwajith Dharmawardena posted few of my poems in a thread (conversation in forum) tagging me there. It was back in 2005 where I had zero computer literacy, but somehow found a way to retain my creativity and pace online for 12 years while making many friends for life. 
Three bilingual blogs and few news paper columns (Nations, Sannasa and Mawbima) have been maintained and when I look back, I feel contended about how I kept it humane and sane. 

Since 2010, I have been Blogging north end stories in my award winning blog "anith kona- the other end" and complied the blog postings into a book called " Anith kona - a doctors heart sutra" and a collection of poems named "Manupura sakmana". 

In our conversation about evolution of online writing, in the recent Annasi saha Kadalagotu, we discussed about the evolution of online writing and the challenges we face being real, original and some of us being female.

Back then, in forums,we were a generation who debated or discussed social issues constantly and often found ourselves entangled in a fact finding battle rather than proving a point. We used to start conversations saying "I hope I am not offending anyone, or no offence, or please don't misunderstand my intentions" and we had moderators and administrators who did sort of kept a friendly vicinity online and the majority who visited these forums were IT professionals and students who actually used internet for working purposes. 

When blogging became popular,I was among the first sinhala female bloggers who found it cozy to have my own space,but always wanted to find a purpose for my posts. Personally, I  thought I shouldn't fill the cyber space with my daily troll pops and rantings but to give a positive, valued and a valid content in which anybody could benefit.

With the out burst of modern technology, face book and sinhala unicode, in our countries, everybody had free access and the ability to converse in their mother tongue. This not only created connectedness but a self centered, ego boosting culture in which one find an unlimited freedom to write and share anything.

"As professionals, do you have restrictions when writing online?" and "Do you self-censor and on what instances ? were some of the interesting questions we had. Even though there is no law or code of conduct for internet, during this chat we understood that we do have our own self censorship and restrictions which we have created by and for ourselves.
Even though freedom of speech is only found online these days, we do restrict ourselves from commenting or expressing our opinions on certain issues. I firmly believe that any human being has the right to express their own view given the ethical and moral clearance of the content. This depends on the writer's soul or the nature of his/her heart.

We also  spoke about peers and the generations online, about social norms and how we see a replica of the society itself on face book. We talked about " How one gets discriminated due to gender and other factors"
It was a fruitful discussion and we had a great good input from the audience who expreased their views and insight to it.

Tuesday, October 10, 2017

සහවේදනය - empathy


ප්‍රශ්නය අපේ නොවන නිසා අපිට හරි ලේසියෙන් අනුන්ව
විවේචනය කරන්න
විනිශ්චය කරන්න
ඒ ගැන කතා කරන්න
ඒ ගැන තීන්දු දෙන්න
ඒගැන අදහස් දෙන්න
පුළුවන්, ඒ ප්‍රශ්නය අපේ නොවන නිසා.
සහවේදනය ඉගෙනුමට කාලය මෙය යැයි මට සිතේ.
It is easy for us
to judge one,
to talk about it,
to make conclusions,
to express views and opinions
to criticize it
Because the problem or issue is not ours !
අද වන විට සෞඛ්‍ය ක්ශේත්‍රය ගැනම සමාජයේ ඇත්තේ වැරදි හෝ කළකිරුණු ආකල්පයකි. වෛද්‍යවරු හිතන් ඉන්නේ ඔවුන් මහ ලොක්කෝ කියලා වගේ අදහසක් විටින් විට නැගේ. සමාජයේ ඇතැමෙක් වෛද්‍ය හෙද හෙදි සාත්තු සේවකයන්ට දේවත්වයෙන් සලකති. ඔවුන් බෙහෙවින් පීඩනයට පත් වූ කොහොමත් සමාජය විසින් පහතට හෙලන ලද අඩු ආදායම් ලාභී පිරිසය. නමුත් බහුතරයක මතය වෙනස්‍ ය.

අපිට රෝගියා මූලික කරගෙන කටයුතු කරන්නත් කතා බහ කරද්දී මෙන්න මේ ලෙස හැසිරෙන්නත් කියා දුන්නේ ශිෂ්‍ය අවධියේ සිට ය. ඒත් අපි හැම තැනකම රෝගීන් ව විනිශ්චය කරන්නත් , ඔවුන්ව දෝෂ දර්ශනයට ලක් කරන්නත් පටන් අරගෙන කියා හිතුනේ පවුල් සෞඛ්‍යය කාර්යාංශය (FHB) විසින් සංවිධානය කළ වැඩමුළුවකට සහභාගී වන විටය. මා එම උපදේශකයන් පුහුණු කිරීමේ වැඩමුළුවට සම්බන්ද වුනේ කැමැත්තෙන් නොවේ . හේතුව සතියේ දවස් පහේම "මව් කිරි දීම පිළිබඳ උපදේශනය කරන්නන් පුහුණු කිරීමේ පාඨමාලාව" කියන මේ වචන ටික කියවද්දිම දැනුනේ.. attachment positioning..ගැන සතියක් මොනවා කියවන්නද කියා ය. ඒවන විටත් අපි අති පණ්ඩිත කතා කියමින් මව්වරුන්ට කිරි දෙන හැටි ගැන කියමින් උන්නෙමු.
එහෙත්,
සහවේදනය යන වචනයේ බැරෑරුම්කම මා නැවත උගත්තේ එහිදී ය. රෝගියා මූලික කොට කටයුතු කරන, ඒවගේම ඊගෝ බැහැර කරන ලද සානුකම්පිත ආචාර ධර්ම එහිදී කියා දුනි. කොටින්ම ඒ දවස් පහ අතිශය බැරෑරුම් එහෙත් සූක්ෂම ලෙස අපව වෙනස් කරමින් සිටියා.
වාට්ටු වල බොහෝ විට අපි ඉන්නේ හිටගෙනය ඔවුන් ඉන්නේ ඉඳගෙන ය. ක්ලිනික් එකේ අපි ඉන්නේ හිඳගෙනය. මුලින්ම එක මට්ටමකට එන්න. ඔවුන් සමග එකම මට්ටමේ හිඳගන්න එතකොට ඔබ අණදෙන්නෙකු හෝ විනිශ්චයකාරවරයෙක් වෙන්නේ නෑ. අපට උපදේශන ඉගැන්වූ ප්‍රජා වෛද්‍ය විශේෂඥ ධම්මිකා මහත්මියගේ කටහඬ මට තවම මතක් වේ. රෝගියා සහ ඔබ අතර බාධක ඉවත් කරන්න. ඇය පවසයි.
"අපෝ මොකෝ "
" පිටි කිරිද දෙන්නේ ?"
"බලන්න මේ ළමයගේ කෙට්ටු"
"ඔයා ඔහොමද කරන්නේ ?"
"බලන්න ඔයාගේ පිරිසිඳු කම"
"මේ අම්මට නම් කියලා වැඩක් නෑ"
වගේ ප්‍රශ්න අහන එක නතර කළ යුතු බව, ඔවුන්ව අපහසුතාවයට පත් නොකර ප්‍රශ්න අහන්න අපි විමසිලිමත් විය යුතු බව අපි උගත්තෙමු.
ඔවුන් අප අසලට එන්නේ සේවා දායකයකු ලෙසයි. අප සම්පත් දායකයෙකු විය යුතුයි.
එකිනෙකා ඉදිරියට ගෙන්වා නට්‍යානුසාරයෙන් අපට ලෙඩුන් වී අම්මලා වී , වෛද්‍යවරුන් වී අවාචික සන්නිවේදනය, වාචික සන්නිවේදනය සහවේදනය සහ අවශ්‍ය තො‍රතුරු දෙන හැටි, චෝදනා නොකර යෝජනා කර හැටි ඉගැන්වූවෝ ශ්‍රී ලංකා පවුල් සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ ප්‍රජා වෛද්‍යවරුන් ය.
මුහුණෙන් ඇස් වලින්, අත් වලින් පවා අවාචික සන්නිවේදනයකරමින් , රෝගියාට කිට්ටු වන හැටි, සහවේදනය කරන හැටි ඔවුන් අපට ඉගැන්වූවෝය.
"බලන්න ඔයා කොච්චර ලස්සනද "
" ඔයාගේ ඇඳුම හරි ලස්සනයි"
වෛද්‍ය බුද්ධිකා අපට ප්‍රශංසා කරන හැටි කියා දෙයි. එහෙම කීවම කෙනෙක් කොච්චර සතුටු වෙනවද ?
එය මා අත් දැකීමෙන් දනිමි. අනෙකා කෙරෙහි සතුටක් අපේ හිතේ ඇති කර ගත නොහැකි නම් අපේ හිත් නිතැතින්ම දූෂිතවේ. අප ආයතනවල අප අවට අප සමග රැකියාවේ යෙදෙන්නන් ගැන වුවද අපට සහවේදනය මගින් බොහෝ දේ කළ හැක.හිත් අසන්තෝස විට ඉක්මනින් බෝ නොවන ලෙඩ රෝග වලට පවා ගොදුරු වේ. ඒ බව මම අසමින් හිටියේ අර දේශන වලදී ය. ඉන්පසු එම පාඨමාලාව සිදුකරද්දී දේශකයෙක් ලෙස මම ද සහභාගී වීමි.
ඉතින් මේ උපදේශන ක්‍රමවේදය සහිත පාඨමාලාවේ මේ උපදේශනය සම්බන්ද කොටස හුදෙක් ළමා වෛද්‍ය අංශය හෝ මාතෘ අංශයට පමණක් සීමා නොකර අප වෛද්‍ය ක්ශේත්‍රයට එකතු වන සීමාවාසික හෝ පශ්චාත් සීමාවාසික වෛද්‍යවරුන් වෙනුවෙන් පවත්වන්නට යෙදුනොත් (රෝහල් මට්ටමින් හෝ) කෙතරම් අගේ දැයි මට සිතේ. මානව හිතවාදී, සහවේදනය දන්නා, අනුන්ව විනිශ්චය නොකරන පිරිසක් වෘත්තීය වේදීන් ලෙස දැකිය යුතුය.
පවුල් සෞඛ්‍යය කාර්යාංශය තුලින් මේ සිදුකරන මහඟු කර්තව්‍යය ගැන බොහෝ දෑ ලිවිය හැකි වුනත් මා කෙටියෙන් ලීවේ අවශ්‍ය පණිවිඩය යා යුතු නිසා ය.

Sunday, October 1, 2017

වණ්ණ දාසි ඔස්සේ සමාජය කියැවීමි.




පුතේ අන්න අර පාරෙන් එද්දි අන්න අර ගෑණු ඉන්න අර හරියෙන් පාර පැනලා එහාපැත්තෙන් එන්න !
කොච්චරවත් මහල් නිවාස සංකීර්ණේ ඉන්න අපිට ඇසුණු වදන් පෙළක්.
“කතාකරාට කතා කරන්න එපා ! මූණ බලන්න එපා ! , හිනා වෙන්න එපා !”
කීව නිසාම ඒ හරියෙන් යද්දී දිව යන්නත්, ඔවුන් දිහා නොබලන්නත් පුරුදු වුනා. නමුත් ඒ මුහුණු මතකයේ තිබුණා.
එක්තරා ජනාකීර්ණ ටවුමක ජනාකීර්ණ මහමාර්ගයක තිබුණු අස්සයෝ රේස් ඔට්ටු අල්ලන තැනක පඩිපෙළේ හිටගෙන ඒ ගෑණු කිහිප දෙනා හැමදාම හිටියා. අපි උස් මහත් වුනා. කැම්පස් ගියා, වාහන වලින් ඒ පෙදෙස පහු කරන් ගියා.

“අර..නරක ගෑණු...” එයාලා දකිද්දී කාලයක් එහෙමම හිතුනා. ඔවුන් අදටත් ඒ හරියේ එහෙමම ඉන්නවා, අළුත් මුහුණු එකතුවෙලා තිබුනා.
පසුව අපි ලෝකය හා ගැටුනා, පරිණත වුනා. සමාජයේ සෑම ස්ථරයක මිනිස්සු එක්කම ගැටෙන්න වැඩ කරන්න සිදුවුණා. යුරෝපයේ ඉගෙනුම ලැබුවා, සමාජ සහ මානව ආචාර ධර්ම, මානව හිමිකම්,සානුකම්පිත වීම වගේ දේවල් වැඩියෙන් ඇහුනා. මේ අය මේ සමාජ ක්‍රමයේම වැරැද්දක් බව වැටහෙන්න ගත්තා.

කත්‍යානා අමරසිංහ මහත්මියගේ වණ්ණ දාසි පොත කියවද්දී, නැවත ඔවුන් මතක් වුණා. මේ සටහන ඇගේ ලේඛන විශිෂ්ඨත්වය ලියා දක්වන්න නොවේ ඇය පොත ඔස්සේ අප වෙත ගෙන එන, කම්පනයන් විමසීම සඳහාය. සුදු පිරුවට හැඳ සිටින සුදන සමාජයේ පුහු සුචරිතවාදයේ නිරුවත, කියැවීම සඳහාය.

වාට්ටු තුල අනන්තවත් නීලමනී ලා ඇඩ්මිට් උනා. අමා ලාත් හිටියා. දුවට හෝ පවුලට මේ ගැන කියන්න එපා කියලත් ඉල්ලුවා. speculum (යෝනි මාර්ගය විවර කර පෙන්වන උපකරණය) එකක් දාලා ඒ වගේ ලක්ෂනයක් පේන හැම විටම, “what is that” කියලා sir අහනවා. දැක්ක ගමන් හඳුනගන්න පුළුවන් ඒ තරම් ඒ දේ ඔවුන් අතර සුලබ යි. පොතේ ඒ ගැනත් ඕනෑ හැටියේ විස්තර කරනවා. ඒක කියවා හොයාගැනීමට කුතුහලය ඔබට ඉතිරි කරනවා.

නමුත් අදටත් මේ අයව “හොඳ” ජීවිත ගත කරන්නන් විසින් පිළිකුල් කරනවා. අපට අනියම් මාර්ග වලින් ඔවුන්ගේ රැකියාව ආරංචි වුනත්, ඔවුන් කීවොත් හැරෙන්න අපි විශේෂයෙන් විමසන්නේ නෑ. සමහරු ඒ දෙයින් මිදෙන්න උත්සහ කරනවා. ඒක ඔවුන්ට මුදල් ලැබෙන මාර්ගයක් විනා, වින්දනයක් නොවන බව කතක් එක් දිනක් හඬමින් පැවසුවා. ඒත් ඒ දේවල් වලින් ඔවුන්ට ජීවිතේ අවසාන කාලය දුක්විඳීම් උරුමකර තිබුණා.

නීලමනී කොයි තරම් උත්සහ කරත් ඇයට මේ සමාජ ගොහොරුව විසින් ඇයව ඔබා දැමූ මඩෙන් මිදෙන්නට බැරි වුණා. ඇය උත්සහ ගත්තත්, ඇගේ දියණිය වෙනුවෙන් වෙනත් රැකියාවක යෙදුනත්, සමාජයේ ඉන්නා සුදනන් විසින්ම ඇයව නැවත ඔසවා, ගොහොරුව තුලම ඔබා දමා තිබුණා.
මේවා මෙලෙස පවතින එක සමාජයේ ඇතැම් අයෙකුගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් සකස් කරගත් ඉල්ලම් වගේ යැයි මට සිතෙනවා. සියල්ල දේශපාලනික වූ සමාජයක නීතියෙන් පවතින්නාවූ බාධක මැද, ජනාකීර්ණ මාවත් තුල මේ ළියන් එදා වේල සොයා ගන්න විකුණන්නේ ඔවුන්ගේ ආත්මය කියලයි මට හිතෙන්නේ.
පිරිමියෙකුගේ හව් හරණක් නොමැති වුණු විට ගැහැණියක් කෙතරම් අසරණ වෙනවාදැයි මම මේ පොතෙන් කියවමි. ඒ වටා දිවෙන දේශපාලනික කතාව හිතා මතාම මග හරිමි. අමා, නීලමනී, මේ සියලු දෙනා සමාජ ක්‍රමයේ වැරැද්ද නිසා දුක් විඳින ගැහැණු ය.

යුරෝපයේ රටක මා දන්නා ස්ත්‍රියක් තම අවුරුදු හයක පුතනුවන් සමග තනි වෙනවා. ඇය ට රැකියාව පවා අහිමි වෙනවා. ඉන්පසු ඉතා දිගු කාලයක් ඇයව බලා ගන්නේ රජයෙන්. ඒ සඳහා ඇයට මාසිකව මුදලක් ලබා දී ඇයට සුදුසු රැකියාවක් සොයා දෙනවා. මේවාට අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන රජයෙන් වෙන් කෙරෙනවා. ඒ සඳහා ක්‍රමවේදයන් රජය හරහා සකස් වෙනවා.
නමුත් අපේ රටේ සිදුවෙන්නේ මීට හාත්පසින්ම වෙනස් දෙයක් නොවේ ද ? සමාජය ඇතැම් මිනිසුන්ට හිතකර වන්නේද ඇතැමුන්ට අහිතකර වන්නේද ඇයි දැයි මම විමසමි. වණ්ණ දාසි නවකතාවක් වුව ද එයින් පෙන්වන යථාර්තය සත්‍යය වශයෙන් සමාජයේ සිදුවන දෑය.

බුදු දහම මුදුන් මල්කඩ සේ පිළිගන්නවානම්, බුදු රදුන් පෙන්වූ අල්පේච්ජතාවය, සාමකාමීත්වය රැකගන්නේ නැත්තේ ඇයි දැයි මා විමසනවා. වෘත්තීය වේදීන් තුල තිබිය යුතු, ආචාර ධර්ම පද්ධතිය ඒ අයුරීන් සකස් නොවන්නේ ඇයි දැයි මා කල්පනා කරනවා.
අමාගේ මව නීලමනී, පිළිකුල් කරන්න සමාජයකට හැකි නම් (මූණේ දැලි ගෑ ලෙස කෑ ගසන නෑයින් මතක් කරගන්න) ඔවුන් ඒ අයව එතැනට ඇද දැමුවේ ඇයි දැයි සිතිය යුතු නොවේ ද ?

වණ්ණ දාසී මා දැඩිව කම්පනයට පත් කළ පොත කි. ඒ පණ ඇති නීලමනී ලා, අමා ලා ගේ ඉකිබිඳුම් සමාජයේ මෙන්ම වාට්ටුවලදී ද මා කොතෙකුත් අසා ඇති නිසා ය.

“ඔය ගෑණි බොරු කියන්නේ, රස්සාවට කරන්නේ අරකයි” කියා අප වෙත පණිවිඩ කියන්නට බොහෝ අය සැදී පැහැදී සිටි හැටි මට මතක් වේ.

මාලන් ගේ දේශපාලනය කුමක්දැයි මම නොවිමසමි. අමා ඒ මඩ ගොහොරුවේ කරවටක් ගිලී හෝ පිහිනා ගොඩ ආ සැටි කියවා සැනසෙමි. එහෙත් කවදා හෝ යළි එවැනි ගොහොරුවක ගිලෙන ගැහැණු සහ දැරිවියන් ගැන සිතා මම කම්පා වෙමි. මන්ද ජීවිත සහ කරුම යන සෙල්ලමේ තීරණාත්මක උරුමය සටහන් කරන්නේ මුදල් සහ බලය යන සාධක දෙක පමණක් බව හොඳාකාරව දන්නා නිසාය.

වෛද්‍ය බෝධිනී සමරතුංග