Thursday, November 22, 2012

පිටරට ගිය දරුවන් සහ වත්ත පහළ මහළු මඩම...

Love them and care for them now... cause you will miss them once they are gone !

රෝහලෙන් පිටත ......
දන්නා හඳුනන අයියා කෙනෙකුගේ අම්මාගේ මරණයෙන් පසු තුන් මාසේ දානය, අපිත් සහභාගි වුනා. දානය අවසානයේ මතක වස්ත්‍ර පූජාව සහ පැන් වඩද්දී දුටුවේ මේ අම්මාගේ අනික් දරුවන් කිසි කෙනෙක් නෑවිදින් සිටීමයි. දරුවන් හත් දෙනෙක් වදාපු අම්මා මියෙනතුරු රැක බලාගත්තේ ලොකු පුතා හෙවත් අර අඳුරන අයියා සහ ඔහුගේ බිරිඳ, ඒත් මැරුණාට පසු දේපල බෙදාගන්න ආවේ ඈතින් ඉඳගෙන තමන්ගේ පවුල් ගොඩනගමින් සිටි අනෙක් දරුවන්. ඒ වෙනකොට මේ දේපල නොබෙදා තිබුන හෙයින් ඔවුන් දොස් පරොස් වී ගොස් තිබිනි. අන්තිමට අම්මාට මතක පැන් වත් කරන්න හිටියේ එකම එක දරුවයි. ඔහු පැවසුවේ ඒ වන විට සන්තක එකම දේපල වන ඔවුන්ගේ නිවස අම්මාට පිං පිණිස පන්සලකට පූජා කරන බවය.

හැම දාම වත්ත පහළට වෙන්න පිහිටි අල්ලපු ඉඩමක ඇති මහළු නිවාසයේ තනි කර දමා ඇති මහළු මව්වරු ඇවිදිනු දකින වාරයක් වාරයක් පාසා පපුවට සියුම් දුකක් ඇති වෙයි. අද මේ නිවසේ තනිව ඇති සැමියාගේ මව ද මමද ගෙයි පිටිපස්සේ පිහිටි බංකුවේ ඉඳගෙන "අනේ පව් ඒ අය..." කියමින් ඔවුන් ගැන දොඩමළු වෙමු. ඇයටනම් ඇගේ එක් පුතෙකු හෝ නිවසේ සිටින නිසාත් නෑදෑ හිතමිතුරන් නිරතුරු යන එන නිසාත් පාළුවක් නොමැත. එහෙත් මා රැකියාව කරන කාලයේ නම් ගෙදර කිසිවෙකු නැති හෙයින් බොහෝ පාළු බව වැටහේ. අපි පහළ ඉඩමේ නවතා ඇති කාරය දෙසද ඒ දෙසට පැමිණ "අනේ මාව ගෙදර අරන් යන්න පුතේ... " කියමින් වැඳ වැටෙන මහළු මව දෙසද බලා සිටින්නෙමු. "අනේ අර ගෑණු කෙනා අදත් අඬනවා" අම්මා (සැමියාගේ මව) පවසයි.
"මොන හිතකින් ඔහොම දාලා ගිහින් ඉන්නවද දන්නේ නෑ" මට හිතෙයි. අපිට නම් අපේ දෙමාපියන්ට එක් දිනක් හෝ කතා නොකර සිටින්නේ කොහොමද ? නොදැක ඉන්නේ කොහොමද ? සොයා නොබලා ඉන්නේ කොහොමද ? ඇතැම් විට බිරිඳගේ කීම නිසා පවුල රැකගන්න ඔවුන් මෙලෙස තම මවට නොසලකා ඉන්නවා විය හැක. එසේ සිටින පුතුන් ඕනෑ තරම් දැක ඇති නිසා එසේ වීම පුදුමයකුත් නොවේ.

ඊළඟට සින්නම්මා සිහිවේ.වැහි වැඩි කාලෙට මොකක් හෝ බොරු ලෙඩ ගොඩක් ඇද බා රෝහල් ගත වෙන ඇය එසේ එන්නේ ගෙදර කවුරුත්ම නැති නිසා ගංවතුරට බය නිසා යන්න දන්නේ අපි කාර් යය මණඩලය පමණි. ඇඳක් ඇත්නම් විගහින් පැමිණ අල්ලාගෙන සියලු සන්තක දේ ඒ යට ගොඩ ගහගෙන දින ගණනක් සිටින ඈ වැස්ස තුරුල් වීම හෝ වාට්ටුවේ කාර් යය මණ්ඩලය හා බහින් බස් වීම හෝ මේ මොන හේතුවක් නිසා හෝ ඇගේ කැමැත්තෙන්ම පිටව යයි. "මට දරුවෝ 4 දෙනෙක් ඉන්නවා නෝනා. ඒත් මාව බලන්න එන්නේ නෑනේ. ඔක්කොම ඉන්නෙ කොළඹ. මමයි මහත්තයයි මෙහෙ තනි වුනා. අන්තිමට මම විතරයි ඉතුරු." ඇයට අනුව සියල්ලන්ම උසස් රැකියාවල නිරතවෙන්නන් ය.

 " මම දරුවන්ට හොඳට ඉගැන්නුවා. ඒකයි ඒගොල්ලො හොඳ ඉහළ රැකියා කරන්නේ. ඉගැන්නුවේ නැත්නම් අදත් ඒගොල්ලො මෙහෙ කොහොම හරි කුලී වැඩ කර කර හරි ඉන්නවනේ" ඇය දුක්බරව පවසයි. "ඒත් ඉගැන්නුව එක හොඳයි නේද නෝනා" ඇය අසයි.

 විටෙක දරුවන් මෙහි ඈ සමග නැති වීම ගැන දුක්වෙයි. විටෙක දරුවන්ගේ දියුණුව ගැන පුරසාරම් දොඩා ඇය සතුටු වෙයි. "අඩු තරමේ මේ තරම් උසස් රැකියා කරන දරුවන්ගෙන් එකෙකුට බැරි උනාද මේ අම්මට ඇඳුමක්, කෑමක් , හරියට ඉන්න සල්ලි ටිකක් එවන්න " අපේ ජේෂ්ඨ වෛද්‍යවරයා කියයි.

 ඇත්ත... ඔවුන් තම හර්ද සාක්ෂියට පිටුපා සැපසේ සතුටින් ජීවත් වෙනවා වන්න පුළුවනි ... නමුත් යම් දිනක තම මව විඳි දුක් කරදර මතකයට නැගි කලෙක ඔවුන්ටම ජීවිතේ බොහෝ පසුතැවිලි වන්නට සිදුවෙනවා ඇති. මා කාලෙකට ඉහතදී සේවය කළ මානසික සෞඛ්‍යය ඒකකය මගින් බොහෝ මහළු නිවාස වලට මාසික සායන සඳහා අපව යොමු කෙරිනි. මේ සියල්ලන්ගේම වූයේ යුද්ධයෙන් පසු ඉතිරි වූ වයස්ගත වූවන් සහ දරුවන් අතහැර දැමූ මහළු අම්මලා තාත්තලා. ඔවුන් බලන්න වෛද්‍යවරු එනකම් ඔවුන් කල්ගත කලේ නො ඉවසිල්ලෙන්... ඒ අප ඔවුන්ගේ දරුවන් සේ සිතා අප සමග විහිළු තහළු කරන්නත් අපට අවවාද දෙන්නත් ඔවුන්ට ඉඩ කඩ තිබුනු නිසාය. එසේ සිටි බොහෝ අය ඒ පොල් අතු නිවස්න වල සැප පහසුකම් අඩු ඇඳන් වල වැතිර සිටියේ බොහෝ අසරණවය.

 "මේ අයගේ දරුවන් ගොඩක් ඉන්නේ පිටරට... අඩු තරමේ එක දරුවෙක් ඩොලර් සීයක් එව්වනම් දරුවො පස් හය දෙනෙක් එකතු වුනොත් තමන්ගේ දෙමාපියන්ව හොඳ ගෙදරක , අත් උදව්කාරයෙක් එක්කම තියන්න පුළුවන් නේද ? ඒ අතින් නම් හරිම මෘගයි මේ දරුවන්. ෂික් ..." අපේ ජේෂඨ වෛද්‍යවරයා එසේ ගෝනි කඩමාල්ලක වැතිර සිටි අම්මෙක් පෙන්වා පවසයි. ඇයගේ දරුවන් සියල්ලෝම සිටින්නේ පිටරට ය.

ඒ අතර ඔහු රෝහලේ හතර වෙනි තට්ටුවෙන් වාහනය නැවැත්තුවේය. මහා වැසි මැද්දේ අප බැස ගතිමු. වාහනය පාක් කරන්න තිබුනේ ඊටත් ඉහළ තට්ටුවේය. ඔහු වාහනය පාක් කර පැමිණියේය. ඉන්පසු රෝගීන්ගේ පෝලිමේ ඔහු සිටින අතර මමත් අම්මාත් (ඔහුගේ මව) හිඳගෙන සිටියෙමි. ඊළඟට රසායනාගාර වාර්ථා ගැනීමට ඔහු නැවත පහළට දුවද්දී අප හෙමින් ලිෆ්ට් එකේ ගියෙමු. ඒවා ට රුධිරය දීමට අම්මා එක්කගෙන ගොස් නැවත අප පළමු තට්ටුවේ සිටියදී ඔහු පස්වන තට්ටුවට දිවගොස් වාහනය ගෙන ආවේය. අධික වැසි සහිත වූයෙන් අප වාහනයට ගොඩ වූයේ අමාරුවෙනි. "ඔයා හිටියේ නැත්නම් මම වෙනදට හැම දේම තනියමනේ කරන්නේ " ඔහු පැවසීය.
ඔහු සැම විටම අම්මා කැමති කෑම බීම සොයා බලා ගෙනවිත් තබයි. "පව් අම්මා, අපි පොඩි කාලේ අපිට හැම දේම ඉල්ලනකොට හදලා උයලා දුන්නනේ." ඔහු පවසයි.

" කාගෙවත් උදව් ඉල්ලන්නේ නැතිව අම්මව බලාගන්න එකත් අම්මාගේ සියලු දේ සොයා බලා කරන එකත් ලොකු පිනක් ! ඒ අතින් ඔයා උතුම් මනුස්සයෙක් !
මම ඔහුට නිරන්තරයෙන් පවසමි. දෙමාපියන්ගේ අගය නොදන්නා, ඉන්න ටික කාලයකට හෝ ඔවුන් සන්තෝෂ නොකර දුක් දෙවන , මහළු මව් පියන් අත හැර දමා තමන්ගේ සුඛවිහරණය ගැන පමණක් හිතන මහ ආත්මාර්ථකාමී මිනිස්සුන් පිරුණු ලෝකෙක ඔහු ඉතා සොඳුරු මනුස්සයෙක් වන්නේ එහෙයිනි !